Üç papaz konuşuyorlarmış. Birisi sormuş:
"Eğer dünya bir anda kapkaranlık zindan gibi olsa ne yapardın?"
Birisi; "Hemen cennetin kapılarının açılması için Allah'a dua ederdim" demiş.
Diğeri ise, "Allah'a dua ile yalvarır, benim için hangi cezayı uygun görmüşse onu çekmeye hazır olduğumu söylerdim" demiş.
En sonuncu papazın cevabı muhteşemdir:
"Ben de karanlıkta nasıl yaşayacağımı öğrenmeye çalışırdım."





Aslan için ceylan güzel bir sofra...
Ceylana göre aslan korkunç bir mahluk...
Bu iki farklı değerlendirmede insan kendi aklınca, Ceylana hak verir gibi olur. Ama ne var ki, bu hükmü verirken, az önce kesip pişirdiği tavuğu yemekle meşguldür.

Biz her şeyi aynada muamma olarak görüyoruz. Bazen aynanın içine bakabilir ve diğer tarafta neler olduğunu bir parça keşfedebiliriz. Aynayı bütünüyle parlatırsak daha çok şey görebiliriz. Ancak o zaman da kendimizi tanımaz oluruz.

Palyaçolara bakmak eğlencelidir. Çünkü çok çirkindirler. Aynanın karşısında maskelerini çıkardıkları vakit gayet güzel olurlar. İşte bu yüzden palyaçolar sirkte kendi vagonlarına girip kapıyı arkadan kapadıklarında çok üzgün ve mutsuz olurlar.

Eğer bir şey çizecek olsam ve çizeceğim şeyin canlılığını verebilseydim, bir tek çizgi çizemezdim. Bütün renklere ve hırslı kalemlere karşı kendilerini savunamayacak bir şeye hiçbir zaman can vermeye cesaret edemezdim.

Acı bir şey karşısında ağlarız. Ama bir şey güzel olduğu zaman da gözlerimiz dolar. Bir şey komik veya çirkinse güleriz. Belki de güzel bir şey karşısında gözlerimizin dolmasının nedeni, onun sadece rol olduğunu bilmemizdir.